در دین ما هدیه دادن و هدیه گرفتن بارها تاکید شده است. اما این سئوال مطرح می شود آیا آن چیزی که برای خود می پسندیم برای دیگران هم می پسندیم.آیا ما حاضریم لباس های کهنه دیگران را به تن کنیم. آیا ما حاضریم لباس هایی که در کمد ها رنگ بی رنگی گرفته وخودمان حاضر به پوشیدن آنها نیستیم به دیگران هدیه دهیم. اگر این کفش ها و لباسها برای خودمان قابل پوشیدن بود آنها را به دیوار مهربانی هدیه نمی کردیم. چرا باید هدیه هایمان به دیوار مهربانی برای کاشتن لبخند به دیگران از جنس برتر و بهتر نباشد. چرا برای این که دلی را شاد کنیم به سراغ لباس های نو و آویخته شده در کمدهای لباس هایمان نمی رویم مگر در دین ما، حضرت امام علی (ع) شبانه به دور از چشم مردم برای رضای خدا درب خانه فقرا را نمی زد بدون آنکه کسی اوراببیند، می رفت تا مگر چشمانی با دیدن امیرمومنان شرمنده نشود.

مدتی است طرحی با عنوان دیوار مهربانی در شهرهای مختلف ایران ، مخصوصاَ در اردبیل اجرا می شود . اما این طرح را باید تحقیر انسانی و توهین آشکار به کرامت انسان دانست. این اقدام به دور از خلاف عرف و ادب و انصاف عده ای، نه تنها مشکلی را حل نمی کند بلکه بر درد نیازمندان و محرومان جامعه اضافه کرده و توهین و تحقیر آنان را باعث می شود. بعضی از افراد در مقابل هر دیوار که با نام دیوار مهربانی ، تعداد زیادی پوشاک و لباس های کهنه ومندرس و بعضاَ پاره را با نا مهربانی(نه مهربانی) تمام گذاشته شده و می طلبد مسئولان در این راستا چاره اندیشی کنند. حضرت علی (ع) می فرمایند: مناعت طبع و عزت نفس و کرامت انسانی از گوهرهای ارزشمند وجود انسان است و تحت هیچ شرایطی، نباید خدشه‌دار شود.

محرومان و نیازمندان جامعه جزء قشرهای آبرومند هستند و کمک به این افراد باید به بهترین روش و آبرومندانه انجام شود. برخی افراد به بهانه این که بخواهند و بتوانند خود را به نحوی در جامعه نشان بدهند ، لباس ها و کفش های کهنه و پاره خود را که دور ریختنی است، به نام مهربانی در این ایستگاه ها قرار می دهند. کمک کردن به دیگران یک اقدام خداپسندانه است که باید روز به روز این فرهنگ که مورد سفارش اسلام است در جامعه پررنگ تر شود اما در کمک به دیگران باید بهترین چیز اهدا شود و شان و منزلت نیازمندان همواره مورد توجه قرار گیرد. نیازمندان و محرومان جامعه از شأن و جایگاه بالایی برخوردارند و باید مراقب حفظ شخصیت این افراد باشیم.چرا انسان ها را به دیده استفاده از لباس کهنه و پاره ، نگاه می کنید؟ آیا شأن و منزلت و کرامت انسان ، در این حد است؟ و با این روش تیشه بر عزت نفس و کرامت انسان می زنید.

متاسفانه برخی اخبار غیر رسمی و تصاویری در فضاهای مجازی منتشر شده که به وضوح بیانگر کم شدن عزت نفس نیازمندان بوده، چراکه لباس هایی که بر روی رخت آویزهای دیوار مهربانی قرار گرفته بسیار مندرس، کثیف و به طور کلی غیرقابل استفاده بوده است. نیازمندان به رغم نیازشان، باز دارای غرور و شخصیت و اعتبارند. نباید به دلیل نیازشان حیثیت و کرامت انسانیشان به بازی گرفته شود. آری! ممکن است که کسی به دلیل فشارهای زاید‌الوصف اقتصادی کنونی، قید احترام شخصیتی و غرور ذاتی انسانی و … را به دلیل گرسنه بودن فرزندانش بزند، این ما هستیم که باید مانع اینکار شویم. این ما هستیم که باید در حین کمک به او و رفع نیازهای فیزیولوژیکی‌اش، نیازهای والای انسانیش را نیز حفظ کنیم.

شاید هم اهدا کننده این دست لباس ها نیت خیرخواهانه داشته باشد اما باید برای جامعه تبیین شود که هدایای مردمی برای دیوار مهربانی باید با حفظ عزت نفس افراد بی بضاعت و به صورت زیبا، مرتب و شکیل در مغازه ها قرار گیرد و صد البته بهداشت این لباس های کهنه به منظور جلوگیری از ابتلا وشیوع بیماری های عفونی نیز جای سوال دارد.

به نظر بنده، دیوار مهربانی باید با روش و شیوه و شکل دیگری انجام شود ، به جای آویزان کردن کفش و لباس های کهنه و فرسوده  و پاره و کثیف، باید مغازه هایی که لباس های نو و جدید دارند، به آنها معرفی شوند و به جای هزار لباس کهنه، یک لباس نو و آبرومند در اختیار نیازمندان قرار گیرد.